RS OVERKLEEFT

REISVERHALEN

2021

Portugal

Lissabon

Anderhalve maand geleden was het nog de vraag of onze geplande reis naar Portugal door kon gaan vanwege de weer oplopende covid-19

besmettingen maar vandaag, 14 augustus, is het gelukkig toch zover. We zijn thuis nog bezig met de laatste dingetjes zoals het vuilnis weggooien als ik in de straat een auto hoor aankomen met luide Fado muziek. Even kijken en, ja hoor het is Aad die ons komt ophalen en die ons zodadelijk naar de luchthaven zal brengen.

Daar aangekomen moeten we even buiten wachten maar al snel mogen we de luchthaven binnen en kunnen we in de rij om in te checken. Na het laten zien van onze paspoorten en onze QR-code, van in ons geval de vaccinatie, kunnen we de koffers inchecken en krijgen we onze boardingpassen mee. De volgende check is een makkie, er hoeft niets uit de tassen en de schoenen mogen aanblijven. 1 tas krijgt een extra check maar ook dat is verder een makkie en dus wachten we met een bakkie koffie en thee tot het tijd is om te boarden.

 

We lopen naar het vliegtuig en mogen voorin instappen. We hebben stoelen 7c en 7d en zitten aan het gangpad naast andere mensen maar het vliegtuig is niet vol (nog geen 100 mensen) dus na de start verhuizen we naar een lege rij achter ons en hebben we 3 stoelen voor onszelf. We lezen in onze boeken en kijken af en toe op de telefoon om te zien waar we ons op de route bevinden.

De vlucht van 2 uur en 45 minuten is snel voorbij en met een bus worden we naar de terminal gebracht waar we onze bagage af kunnen halen. Dat duurt helaas wel eventjes maar zodra de band begint te rollen zijn onze koffers zijn wel snel ervan af te halen. We lopen door naar de aankomsthal. We zien niemand met een bordje met onze namen en lopen richting het autoverhuurgedeelte. Daar zien we echter niet het bedrijf waar wij onze auto hebben gehuurd en dus lopen we weer terug naar de aankomsthal om te zien of daar echt niemand stond om ons op te halen. We lezen nog even de papieren van de autohuur door en daar zien we dat we inderdaad opgehaald gaan worden en dus besluiten we even te bellen. Ze zijn er over 5 minuten wordt verteld en dus wachten we dat even af.

Met een auto worden we naar het kantoor gebracht eventjes buiten de luchthaven. Daar staat een mooie blauwe Mazda 2 op ons te wachten. We laden onze koffers in en na het nodige papierwerk ontvangen we de sleutel.

 

We rijden een stukje richting het centrum van Lissabon maar zetten de auto eerst nog even aan de kant om de juiste weg naar de parkeergarage te bepalen omdat we niet over de tolweg willen rijden. Uiteindelijk nemen we toch nog een verkeerde afslag maar en komen toch op de

tolweg terecht maar kunnen er voordat we echt moeten betalen ook alweer van af. De rest van de weg vinden we gemakkelijk en na een klein 20 minuutjes rijden kunnen we de auto parkeren in parkeergarage Restaurados. Hiervandaan is het nog een klein stukje lopen naar het Lisbon Wine hotel. 

We checken in bij Inês en krijgen als welkomstdrankje nog een heerlijk glas rode wijn. Die hakt er best wel in want we hebben nog niet veel gegeten en we zijn toch wel vermoeid van de reis. Maar de wijn smaakt wel heerlijk. Dan brengen we onze spullen naar de kamer en gaan even bijkomen op bed, maar we moeten wel uitkijken dat we niet in slaap vallen, want we willen nog een hapje eten. Dat doen we uiteindelijk bij een van de eerste restaurantjes die we tegenkomen. Niet hoogstaand maar standaard toeristenvoedsel op de kaart. Rene gaat voor een biefstuk en ik kies de sardientjes. Het is precies genoeg. Na het eten besluiten we nog een klein rondje te lopen en uiteindelijk belanden we nog bij de Starbucks voor een bakkie voor we weer terug in ons hotel aankomen en vermoeid ons bedje induiken. 

Tour met Stephanie

Vanmorgen zijn we erg vroeg wakker en we besluiten nog even te blijven liggen. Als we opnieuw wakker worden is het een stuk later maar wat maakt het uit, het is tenslotte vakantie. We frissen ons op en gaan de stad in, op zoek naar een leuk tentje om te ontbijten. Op happy cow had ik al een aantal adresjes gevonden en dus lopen we die richting uit. Bij het eerste adresje staat al een rij buiten dus we besluiten door te lopen. We komen aan bij Mil Sabores, waar er heerlijke dingen op het menu staan. Rene kiest voor toast met eieren en ik kies de vegan toast, brood met tomaten, champignons, avocado en salade. Het is heerlijk. We sluiten het ontbijt af met een heerlijke tropical smoothie en we kunnen de dag wel aan.

Omdat ik vanmorgen, zonder dat ik er erg in had, vergeten was mijn wandelschoenen aan te trekken en ik er dus pas toen we de straat uit waren erachter kwam dat ik op mijn teenslippers liep, moesten we nog even terug naar het hotel. Want de hele dag lopen op teenslippers is geen goed plan. Onderweg regelen we nog wel even een dagkaart voor het openbaar vervoer. Gewapend met betere schoenen lopen we naar het beginpunt van

de beroemde tramlijn 28. Er staat een flinke rij en de trammetjes zijn niet zo groot. We kijken nog even of we een alternatief kunnen vinden om bijvoorbeeld naar het eindpunt van deze rit te komen maar zien er zo gauw niet 1 waar we ons allebei in kunnen vinden dus blijven we staan totdat we aan de beurt zijn om in te stappen. Dat is in het vijfde trammetje. De elektrische tram scheurt lekker door de smalle straatjes en we krijgen een goed beeld van de stad. We rijden helemaal mee naar het eindpunt en daar aangekomen bekijken we een gigantische begraafplaats. In Portugal worden de overledenen boven de grond begraven in, over het algemeen, familiegraven. Huisjes waar de kisten in worden gelegd. Veel zien er nog mooi onderhouden uit en een aantal zijn flink vervallen. En bij sommige zie je zelfs de kisten nog liggen. Ondanks dat het hier toch een rustplaats betreft wordt deze rust toch een aantal keer verstoord door een laag overvliegend vliegtuig.

We lopen we terug naar de halte van de tram en wachten tot we weer in kunnen stappen. Helaas is de waterfles in mijn tas opengegaan. De dop was kapotgegaan toen ik hem op de luchthaven wilde vullen en waarbij hij op de grond was gevallen. Daardoor sluit de dop niet helemaal goed meer en liep de halve inhoud over mijn broek en benen. Gelukkig is het vandaag flink warm, 35 graden dus nadat we halverwege de rit waren uitgestapt en een stukje in de zon had gelopen was ik al snel weer opgedroogd.

 

We lopen nog een leuke route langs de kust. We bezoeken de Lisbon Time Market, een foodhal met allemaal verschillende eetkraampjes. Binnen

is het er ontzettend druk en we zien eigenlijk geen vrij plekje dus gaan we weer naar buiten en vinden een plekje in de schadus op een terras. Na een

kleine lunch lopen we verder via Pink street. Een roze geverfde straat met een paar leuke terrasjes. En dan door de straatjes op naar Placa do Commerco waar we om vier uur hebben afgesproken met Stephanie van Thuis in Lissabon.

We zijn te vroeg en hebben dus nog tijd voor een cappuccino en een verse sinaasappelsap op een terras. We willen net gaan afrekenen als ik een appje krijg van Stephanie dat ze aangekomen is en de plek waar ze staat. Dat is vlak bij waar we zitten. We maken kennis en kunnen met onze tour beginnen. We krijgen veel informatie over de geschiedenis van de stad en lopen een leuke route door de kleine en steile straatjes van de stad met een aantal hele mooie uitzichtpunten.

We starten onze wandeling dus op Praça do Comércio in de wijk Baixa. Het Praça do Comércio is een groot plein in het centrum van Lissabon en ligt vlakbij de Taag. Het plein is ook wel bekend als Terreiro do Paço oftewel Paleisplein. Genoemd naar het Ribeirapaleis, dat hier voor 1755 nog stond maar dat toen verwoest werd door de grote aardbeving van Lissabon. Nu staat er een standbeeld van de toenmalige koning Jozef I.

We zien ook een enorme boog, dit is de Arco da Rua Augusta. Wij lopen echter over het plein richting het oudste café van Lissabon, Martinho de Arcada. Dit café bestaat al sinds 1782. We zouden hier de Pastel de Nata gaan proeven maar helaas is dit café op dit moment gesloten en dus moeten we nog even wachten op onze eerste proeverijtje.

We lopen langs kathedraal Sé die de westelijke grens van de wijk Alfama markeert. De bouw van deze kathedraal startte in 1147. Dit is ook het jaar dat de katholieke Portugezen de macht weer terug in handen kregen van de Moren. De kathedraal is gebouwd op de plek waar vroeger een moskee stond.

De wijk Alfama is de oudste wijk van Lissabon. Het dankt zijn naam aan het Arabische “al hamma” wat baden of fonteinen betekent. In het verleden lagen er aan de voet van de heuvel warmwaterbronnen.


De eerste proeverij van vanmiddag is in een klein straatje waar we een heerlijke Vinho verde met pasteitje bacalhao krijgen geserveerd. Een heel goed begin van deze foodtour want beiden smaken heerlijk.

We vervolgen onze wandeling en komen langs een lavadouro publico. Dit is een nog in opengestelde plaats waar je de was kunt doen. Vandaag is deze gesloten maar op andere dagen is deze wel toegankelijk. Ook hangt er een foto aan de muur van de dame die deze wasplaats in beheer heeft.

Er zijn in Lissabon 2 zaakjes waar je Ginja (kersenlikeur) uit een chocoladebakje kan drinken. Maar er blijken ook veel lokale mensen te zijn die dit aanbieden vanuit hun woonhuis. Onderweg komen we zo’n vrouwtje tegen en besluiten dit bij haar te proeven. Dat smaakt naar meer. Dit drankje vindt zijn oorsprong in Obidos, en aangezien we later in onze vakantie die richting op gaan zullen we dit overheerlijke drankje nog wel vaker gaan proeven.

We maken een klim naar boven en hebben vanaf Miradouro das Portas do Sol een prachtig uitzicht over de stad. Daarna belanden we bij Marcelino Pão & Vinho. Hier bereiden ze de chorizo aan tafel. We hebben een lekker plekje op het terras. Naast de chorizo krijgen we ook nog een prijzenwinnende schapenkaas geserveerd. Beide gerechten zijn heerlijk zeker in combinatie met de overheerlijke port die erbij wordt geschonken.

Als we uitgegeten zijn vervolgen we onze wandeling en lopen we door de wijk Mouraria verder naar boven en belanden uiteindelijk bij Cantinho do Aziz. Dit is een Afrikaans restaurant. Hier haalt Stephanie een hapje (met pittige saus) dat we op een bankje op een pleintje opeten.

We eindigen onze foodtour in de wijk Bairro Alto, de bovenstad van Lissabon en tevens ook bekend om de vele kunstzinnige winkels en het uitgaansgebied. We strijken neer op het terras van Lisboa Vadia. Hier genieten we van een overheerlijke Sangria op Portugese wijze (zo lekker als hier vind je ze niet zo gauw ergens anders) en sardinhas op toast.

Na ruim vier uur genieten gaat Stephanie weer terug naar huis. Ze heeft nog een boot te halen. Wij drinken nog even de laatste Sangria op en lopen dan richting het hotel. Wij hoeven niet meer te dineren vanavond. Wel kijken we terug op een zeer geslaagde dag in Lissabon.

Op weg naar Quinta dos Pernobes

We zijn voor de wekker wakker en doen rustig aan want we mogen tot 12 uur uitchecken. We lopen weer naar Mil Sabores voor een ontbijt

met pancakes. Ook deze zijn heerlijk. Daarna weer terug naar de hotelkamer om de koffers te halen en uit te checken. We laden de auto in en gaan op weg. We willen de route langs de kust gaan rijden richting Cascais en onderweg nog even een stop maken bij o.a. Torre de Belem.

Het is even wat chaotisch met het vinden van de route omdat wij niet via de tolwegen willen en de routeplanner daar ons toch naar toe wil

leiden. Maar uiteindelijk rijden we links naast de weg die we eigenlijk voor ogen hadden maar waar we onverwacht een goede keus in hebben gemaakt. We zien het beeld van de zeevaarders voor ons opdoemen en zien dat we linksaf kunnen naar een parkeerplaats. Daar parkeren we de auto en lopen verder naar het beeld. Het is al flink warm, zelfs hier langs het water. We maken een aantal foto’s en besluiten de auto te laten staan en het stuk naar Torres de Belem te lopen. Dat is goed te doen en ook hier maken we een aantal foto’s. Via een bruggetje kunnen we daarna over de weg heen en lopen we naar Mosteiro dos Jerónimos. Ook hier maken we een fotostop van en komen dan via een tunneltje onder de weg door weer vlak bij onze auto uit.

Dan rijden we verder de N6 langs de kust af om via een aantal kustplaatsjes uit te komen in het plaatsje Cascais. Hier is het betaald parkeren en dus kopen we een kaartje en lopen eerst naar het uitzichtpunt om ook hier de nodige foto’s te maken. Het is inmiddels ook lunchtijd geworden en

het restaurantje dat hier zit was een aanrader van een collega van Rene en dus gaan we kijken of er een plekje vrij is, want het ziet er behoorlijk druk uit. We hebben mazzel, na 5 minuutjes wachten hebben we een mooi plaatsje op het terras. Het is spitsuur maar de bediening die bestaat uit een stel gezellige ervaren mannen maken zich er niet druk om en hebben tijd voor een praatje en hebben alles onder controle.

Helaas is het gerecht dat Rene had uitgekozen niet meer op voorraad, maar de ober maakt een andere keus voor hem, dat ook in de smaak valt. Ik heb een curry met garnalen gekozen die ook heerlijk smaakt. We besluiten ook nog een dessert te nemen en dus loop ik nog even langs de auto om nog een parkeerkaartje erin te leggen want de vorige is inmiddels verlopen en we willen geen boete riskeren.

Helaas constateren we als we na het eten terugkomen bij de auto dat er op de deur een deuk is gemaakt. We snappen niet precies hoe dat is gebeurd gezien de soort deuk en hoe we geparkeerd staan, maar wellicht is dit al eerder gebeurd en hebben we dat niet gezien. Dat is wel even een domper. Maar hier kunnen we nu niets meer aan doen en dus vervolgen we onze weg naar het noorden om via de binnenweg, die er 2 keer zolang over doet dan de tolweg. We rijden door verschillende dorpjes en constateren dat het gebied waar we door heen rijden er wel steeds beter uit gaat zien. We moeten de omgeving nu wel met andere ogen gaan bekijken omdat we uit willen vinden welke plek we eventueel een huis zouden willen kopen om in de toekomst te gaan wonen. De route die we rijden blijft wel heel heuvelachtig dus dat is wel goed om rekening mee te houden.

Na een rit van een kleine 2 uur komen we een uurtje later dan we hadden gepland aan bij Quinta dos Pernobes. We worden enthousiast verwelkomt door Pieter en Jeannette. Leuk om elkaar nu in het echt te ontmoeten. We kenden hen al een beetje doordat we hun vlogs hebben gezien en zij ons wat minder, eigenlijk alleen via het email contact.

We worden uitgenodigd voor een drankje bij het zwembad en maken kennis met de andere gasten, die familie zijn van Pieter en Jeannette. We kletsen lekker over uiteraard het leven in Portugal en de huizen die er te koop zijn. Jeannette kent nog een Nederlands stel dat hun huis te koop heeft staan en stuurt me de site op, en wat blijkt dit is een huis dat hoog op ons lijstje met mogelijke huizen staat. Hiervan hadden we alleen nog niet het adres gevonden, wat we nu dus wel krijgen. Hier gaan we van de week dus zeker nog een kijkje nemen.

We worden nog even rondgeleid in het huisje waar we deze week verblijven en dan is het tijd om de koffers uit de auto te halen. We blijven alleen achter want de anderen gaan gezellig met elkaar uit eten. Wij nemen even snel een duik in het zwembad en rijden dan nog even naar een grote

supermarkt in Caldas de Rainha om wat boodschappen in te slaan en wat te eten te halen. We willen nog een klein hapje eten en dus heeft het geen zin om ergens uit eten te gaan. We zitten nog redelijk vol van de lunch van vanmiddag. Als we ons winkelwagentje vol hebben geladen met heerlijke drankjes en hapjes rijden we weer terug naar ons huisje waar we tegelijk met de anderen weer aankomen.

Ons hapje bestaat uit een pitabroodje met voor Rene kip, champignon en knoflooksaus en voor mij courgette, champignon, alfalfa en knoflooksaus. Begeleid door een heerlijke rode wijn die we van Pieter en Jeannette hebben gekregen.

Er is er 1 jarig… en huizenjacht

Er is er 1 jarig en ja dat ben ik. Er gaat niets boven je verjaardag vieren op vakantie. Heerlijk weer, in Nederland is het nu een heel stuk minder lekker. Rene heeft de kamer vol slingers gehangen en een kadootje meegenomen en ik heb een mooie armband van Banded Berlin gekregen. Pieter en Jeannette hadden bij de incheck ook mijn geboortedatum gezien en kwamen een heerlijk zeepje als kado langsbrengen. Ook heb ik nog een leuke kaart met inhoud van mijn moeder meegekregen. Samen met de felicitaties die via de verschillende media binnen komen heeft de dag een feestelijk tintje.

Helaas ging het etentje dat Rene voor me had willen regelen niet door. 20 jaar geleden (op 1 maand na) waren we ook in Portugal en hebben we geslapen in de Poussada in Obidos en daar in het restaurant ook heerlijk gegeten. Maar na op verschillende manieren proberen om voor mijn verjaardag daar een verjaardagdiner te regelen lukt niet omdat het restaurant door Covid op dit moment gesloten is. Maar gelukkig hebben we dankzij een goeie tip van Jeannette toch een hele lekkere en gezellige avond gehad, maar daarover later meer. Eerst nog even de rest van de dag.

 

Na een ontbijtje op het terras in de zon besluiten we met de auto richting de kust te rijden. We rijden onderlangs het schitterende Lagoa Obidos en rijden door wat kleine dorpjes tot we niet verder kunnen en aankomen bij een schitterend strand. Hier is het niet heel druk. Er staat hier ook nog

een huis te koop maar we kunnen deze niet op de betreffende site vinden dus hebben we geen idee van de prijs. Dan besluiten we terug te rijden en naar de kust aan de overkant te rijden, naar het plaatsje Foz de Arellho. Hier is het een stuk drukker maar na eventjes in de file te hebben gestaan kunnen we toch nog een parkeerplekje bemachtigen. Bij een strandtentje drinken we een bakkie met onze eerst pastel de nata erbij. Erg lekker.

We vervolgen onze route en gaan op zoek naar een paar huizen die we op onze lijst hebben staan om te zien in wat voor omgeving deze liggen. Voor de eerste moeten we een gravelweggetje inrijden. Hier is nog geen weg aangelegd maar deze huizen zijn dan ook relatief nieuw en het huis dat hier te koop staat is nog niet gebouwd. Er zijn nog 2 stukjes grond vrij en voor de rest is het al bebouwd. Het ziet er best mooi uit en heeft toch ook nog

relatief wat grond om het huis zodat je een redelijke tuin hebt. De huizen zijn ook erg mooi al hebben we nog niet het idee dat we hier in zo’n soort huis zouden willen wonen. Maar het is het eerste plekje dat we bekijken. We rijden verder naar het volgende stekje. Hier hebben we een huis waar we niet de exacte locatie weten maar wel de omgeving waar deze moet liggen. Helaas vinden we het huis zelf niet maar de omgeving ziet er best oké uit. Ook van het volgende huis hebben we niet de exacte locatie. We zien we een paar schuren die op wel op de foto lijken maar deze zijn het toch niet exact. Hier is het meer heuvelachtig met toch wel wat nauwere straatjes. Er staan wel veel andere schitterende huizen in deze omgeving maar

die zijn niet te koop.

We rijden door naar een huis waar we het adres van Jeannette door hebben gekregen. Dit huis stond ook op ons lijstje, en was door ons omgedoopt tot huis met barbapapa-zwembad, maar deze konden we niet vinden op google maps en nu hebben we het exacte adres. En zelfs daarmee spelen we het nog voor elkaar om het niet in 1x te vinden. Dat komt o.a. ook omdat er geen te koop bord in de tuin staat. Maar uiteindelijk vinden we het aan de hand van de foto’s die we hebben. We parkeren de auto en lopen rond het pand. We worden meteen gevolgd door een paar Portugese buren, dus de sociale controle is hier wel groot. Goed om te weten. Verder kunnen we van de buitenkant niet veel zien. Alles is heel goed afgeschermd met muren en begroeiing. We rijden daarna nog even door de omgeving die behoorlijk heuvelachtig is en waardoor je echt een auto nodig hebt on ergens te kunnen komen. We weten dat het huis zelf op de foto’s echt fantastisch is maar we zijn helaas nog niet overtuigd van de ligging hiervan. Maar het is onze eerste oriëntatie dus wie weet wat we nog beslissen.

Het is al ver in de middag en we moeten eigenlijk ook nog lunchen dus we besluiten een kleine lunch in ons huisje te doen. Een boterhammetje

met een gebakken eitje gaat er wel in. De middag brengen we verder door met onze boeken op de ligbedden aan het zwembad. Rene speelt nog even voor poolboy en schept de in het zwembadwater gevallen beestjes eruit.

 

Vanavond gaan we toch naar Obidos. De stadsmuren zien er bekend uit maar voor het binnen deel laat ons geheugen ons wel in de steek. Kan me niet herinneren dat er zoveel souvenirshopjes waren toen. Hier heel veel zaakjes met de kersenlikeur Ginja die hier vandaan komt. Maar ook heel veel andere zaakjes met snuisterijen. We slenteren lekker door de straatjes en uiteindelijk lopen we richting het restaurant die we als tip hadden doorgekregen, Tapas restaurant Jamon Jamon.

Gelukkig is er nog een plekje en we krijgen een tafeltje in een privékamertje / gangetje. Erg leuk. De bediening is fantastisch. We krijgen uitleg over hoe we het beste kunnen bestellen. Het advies is om het hoofdgerecht met elkaar te delen maar dat is bij ons een beetje lastig. Dus nemen we een tapas minder en bestellen we ieder een eigen hoofdgerecht. Rene start met varkenswangetjes in een heerlijk jus. Het is een soort draadjesvlees. Ik heb cuttle fish met een heerlijk sausje erbij. Als hoofdgerecht heeft Rene de porkchops en ik een groenten puree. Ook deze zijn heerlijk. Er is nog een klein plekje voor een Portugees dessert van eidooier met noten en nog andere dingen erin. Die willen we allebei maar helaas zijn er nog maar 2 en die zijn zowel door ons als aan een andere besteld dus als oplossing krijgen wij er 1 en de andere tafel de andere.

We hebben heerlijk gegeten en ook de huiswijn die ze hier schenken is een aanrader. Voldaan keren we weer terug naar ons huisje waar het niet lang duurt voordat we ons bed opzoeken.

Huizenjacht deel 2

Vandaag gaan we een route rijden die ons langs diverse huizen zal leiden om te kijken of het huis een beetje klopt met de foto’s die we op de diverse sites hebben gezien. Omdat we gisteren de ervaring hadden dat het ontzettend lastig is om een huis te vinden waar je niet het exacte adres van hebt besluiten we nu alleen nog maar huizen te bekijken waarvan we de locatie hebben gevonden.

 

Het eerste huis dat we bezoeken ligt nabij Alcobeitas. We slingeren door wat straatjes een heuvel op en parkeren onze auto vlak bij het huis. Meteen staan er twee Portugese vrouwtjes die druk gaan converseren en eentje ervan gaat ‘toevallig’ ook nog even wat brood bij de dieren gooien die in de tuin naast onze auto staan. Wij wachten even in de auto totdat de gemoederen weer wat bedaard zijn en lopen dan in een omtrekkende beweging richting het huis. Het huis ziet er mooi uit. Kunststof kozijnen, van buiten goed onderhouden. Mooi uitzicht op landelijk gebied. Wel is de tuin van dit

huis wat aan de kleine kant. Er is geen land bij waar je wat op kunt verbouwen en dieren op kwijt kunt. Het zal niet ons huis gaan worden maar we worden hier wel blij van.

 

We vervolgen onze route naar het plaatsje Rio Major. Hier ligt aan de rand het tweede huis dat we gaan bekijken. Het heeft een mooi stuk land van 4000m2 maar het huisje zelf is erg klein met 81m2. Ook is het huisje aan onderhoud toe. Maar het staat te koop voor een lage prijs 165.000 euro dus

dan is er wel ruimte om wat verbeteringen te kunnen doen mochten we daar zin in krijgen. Maar er is nog genoeg te bekijken dus gaan we weer verder.

Huis nummer drie is Quinta da Memoria en is het favoriete huis van Rene. Helaas is het al verkocht maar we gaan toch nog even een kijkje nemen. Het huis en de tuin zien er schitterend uit van buiten. Maar ook hier is er geen land bij. En ook niet meer te koop dus op naar de volgende. Het favoriete huis van Sandra, dat helaas ook al niet meer te koop staat. Quinta dos Amores Perfeitos is een heel apart huis. Op de eerste foto’s die we ervan zagen was dit huis geel, maar later is het grijs geverfd net witte stippen. Het huis ligt aan een afgelegen straatje boven op een berg en een beetje in de middle of no where. Maar het huis is wel fantastisch. Erg jammer dat het niet meer te koop is want ondanks de locatie was dit toch wel een kanshebber geweest.

Het volgende huis is er een die op een compound ligt Condominio Casas da Vinha. We hebben het al gauw gezien. Veel dezelfde huizen die in een kringetje liggen met een muur eromheen. Ook is er uit een van de huizen harde muziek te horen. Dit gaat het niet worden, hoe mooi de huizen er ook uit zien.

We willen net wegrijden om in Bombarral wat te gaan lunchen als Aad belt om te vragen hoe het met de huizenjacht gaat. We hebben genoeg om uit te wisselen en daarna rijden we naar een restaurantje toe waar we een flinke Portugese maaltijd eten voor een klein bedrag.

 

De route gaat verder langs een huis dat Aad ooit geboekt heeft als vakantieverblijf en waarna hij een mailtje terugkreeg dat het huis te koop was. Helaas wel voor een flink bedrag, een heel stuk hoger dan dat wij uit willen geven, maar omdat het op de route ligt nemen we toch nog even een kijkje. Eerlijk is eerlijk, heel mooi en prima locatie.

 

Het laatste huis waar we langs rijden ligt in Roliça. Dit huis staat op een langgerekt stuk land. Eerst een voortuin met ernaast de oprijlaan. Dan het huis. Achter het huis de garage, een stuk terras, een trapje naar het zwembad waar vlonders omheen liggen dan een opstapje naar een kunstgrasveldje met erachter een gebouwtje en een overdekt plaatje voor een buitenkeuken. Het ziet er schitterend uit. Er ligt een stukje land naast maar aan de andere kant van het huis is het wel erg volgebouwd met andere huizen. De omgeving is ook hier weer prima.

Vol indrukken rijden we terug naar Quinta dos Pernobes om even bij te komen aan het zwembad. De familie van Pieter en Jeannette is vertrokken maar er komen nieuwe gasten aan. Dus even gezellig met elkaar kennis gemaakt en gekletst. En ook nog onze ervaringen uitgewisseld met Pieter en

Jeanette.

 

Omdat we zo veel en zo laat geluncht hebben eten we vanavond in ons huisje. We hebben nog pita’s en vlees en groenten en knoflooksaus, dus dat is weer smullen. Morgen zullen we het wat rustiger aan doen maar voor vrijdag staat er weer een flinke rit op de agenda met weer een aantal huizen

die we gaan bekijken.

Naar het strand

Vandaag hebben we even een rustdag en we besluiten naar de kustplaats Peniche te rijden. Het verkeer staat vast als we het plaatsje in willen rijden maar het lukt ons om te keren en staan dan al snel op een grote parkeerplaats en vervolgen onze route lopend. We eten even een heerlijke tosti op een terras en lopen dan de lange dam af richting de vuurtoren. Op de weg terug naar het plaatsje heb je een mooi uitzicht over het fort van de stad.

We lopen een mooie route langs de kust en zoeken onderweg naar wat geocaches. Sommige zijn makkelijk te vinden en andere heel lastig of niet. We vermaken ons in ieder geval prima, het is heerlijk weer en het uitzicht is prachtig. We eindigen onze wandeling langs de kust bij Cabo Carvoeiro. Vroeger was dit een shipwreck blackspot maar in 1790 hebben ze hier een vuurtoren neergezet waarvan het licht 15 zeemijlen ver te zien is.

Vanaf deze plek duiken we het binnenland weer in en lopen in een bijna rechte weg in de richting van onze auto. Onderweg komen we nog een dierenbegraafplaats tegen. Het lijkt er op dat deze spontaan is ontstaan en erg is uitgebreid. Er staat geen bordje bij maar de namen en data op de kruizen en stenen zegt genoeg. Best indrukwekkend.

We lopen het plaatsje in waar we op een terrasje nog even een wrap eten. Dan pakken we onze strandspullen uit de auto en lopen richting de zee. Hier brengen we nog 2 heerlijke uurtjes door in de zon op het strand. Op de terugweg naar de auto doen we nog even wat boodschappen om wat hapjes te kunnen eten als we weer bij ons huisje zijn. Dat is heerlijk met een lekker glaasje wijn.

Bijtijds naar bed want we willen morgen vroeg op voor een lange dag huizen kijken.

Huizenjacht deel 3, een nieuwe omgeving

We staan bijtijds op. Ik had vanmorgen vroeg nog een huis op Facebook voorbij zien komen en inmiddels ook de locatie achterhaald. Het ligt wel in de buurt van het gebied waar we vandaag komen, maar het is ook wel weer een extra stuk rijden dus we zien wel of het er van komt. Rene kijkt in zijn email en ziet dat hij een afsluitingsbericht van Ziggo heeft ontvangen. Het klopt wel dat we overgaan naar glasvezel van de KPN maar dat zou pas eind oktober moeten plaatsvinden en niet nu al. Dus proberen we dit eerst maar even te regelen en terwijl Rene Ziggo en daarna KPN probeert te bereiken maak ik het ontbijt en wat boterhammen voor onderweg klaar. Uiteindelijk is alles geregeld en kunnen we op pad.

 

Het eerst huis ligt op zo’n 2 uur rijden vanaf hier. We rijden door een leuk plaatsje, Alcobaça en langs een groot commercieel centrum net buiten Batalha. Dan komen we aan bij het eerste huis, een vrijstaande woning in de buurt van het dorpje Ansião. Het is een leuk huisje. Om bij de ingang te komen moet je even een stukje heuvel op en daar staan 2 hele lieve honden bij het hek. Wij laten de auto beneden staan en lopen eerst even voor het huis langs om het bijbehorende land eromheen te bekijken. Dat loopt vanaf het huis ook glooiend naar beneden en er staan een paar fruit- en olijvenbomen op. Het huis zelf bestaat uit 2 gebouwen. En er staat ook een zwembad op een verhoging. Dit huis heeft zeker potentie, van buitenaf gezien, zeker voor de prijs waarvoor het te koop staat: 180.000 euro.

We lopen nog even bovenlangs waar het huis van de overburen een nieuw dak krijgt. Een hele aparte manier want het zijn een soort van platen die op het dak worden geplaatst en waarvan het aan de bovenkant lijkt of dat er echte dakpannen op liggen. Om dat deze platen best groot zijn gaat het dak bedekken echt heel vlot.

Wij vervolgen onze weg en gaan richting Rene zijn favoriete huis, door ons gedoopt het huis met de rotonde. Deze bevindt zich in de buurt van Carvalhal de Santo Amaro. De navigatie leidt ons naar een hele smalle en steile weg naar boven. 500 meter verder zou het huis dan moeten liggen. Ik wil niet dat Rene dit naar boven rijdt en dus parkeren we de auto en gaan we lopen. Het is een flinke klim en uiteindelijk komen we op een vlakke weg uit waaraan het huis ligt. We hadden dus een stukje om kunnen rijden, maar ja dat wisten we toen nog niet.

Het huis ziet er schitterend uit. Het ligt op een langgerekt stuk grond met veel op het eerste stuk bebouwing en het tweede stuk natuur. Aan de overkant van de straat staat een redelijk modern huis maar daar heb je qua uitzicht niet heel veel last van. De honden hebben al door dat er volk rond het huis loopt en de eigenaar komt ook een kijkje nemen. Het blijkt een Schot te zijn en we spreken hem aan. Vervolgens krijgen we een rondleiding over het land en door het hele huis. Het ziet er schitterend uit en de eigenaar is een zeer handige man die heel veel zelf heeft gemaakt en gebouwd aan dit huis. Het ziet er erg goed uit en het is leerzaam en gezellig. Met vele indrukken rijker gaan we weer verder. Rene is super enthousiast, ik vind het een huis met veel potentie maar best aan de prijs. Maar eerlijk is eerlijk, je krijgt er wel wat voor.

Voordat we weer verder gaan rijden besluiten we in het nabij gelegen dorpje Penela te gaan lunchen. We eten de hap van de dag maar die is dan ook echt prima. We hebben veel om over te praten en na te denken, maar er moet nog een route verder worden afgelegd, en dus gaan we verder op pad.

 

Het volgende huis waar we langs rijden is al verkocht maar het ligt op de route en dus gaan we toch even kijken. Het ziet er schitterend uit maar de locatie vinden we iets minder. Ook het volgende huis is erg gaaf maar ook deze weer boven op een steile berg met een smalle route ernaartoe dus ook die valt voor ons af.

 

Het vijfde huis waar we langs rijden heeft heel veel land maar het huis ziet er oud uit. De vrouw des huizes staat stiekem naar ons te kijken als we langs lopen en ook de overbuurvrouw is al even naar buiten gekomen. De prijs van dit huis is niet hoog en dus blijft er wel wat ruimte over om het op te knappen, maar hele grote kans dat ook deze van de lijst wordt geschrapt.

Op weg naar het laatste huis voor vandaag, in het plaatsje Tomar, rijden we eerst even langs het Convent van Christus. Een gigantisch gebouw maar helaas omdat het al aan de late kant is net gesloten. Ook het nabijgelegen cafeetje is al aan het opruimen maar het lukt ons nog wel om daar een ijsje te scoren. 

Het laatste huis waar we langs rijden gaat het zeker niet worden, te weinig grond eromheen en langs een weg met strak aan weerszijden buren. We hebben er zelfs geen foto’s van gemaakt.

Het is nog ruim anderhalf uur rijden voordat we weer bij Quinta dos Pernobes aankomen. Gelukkig hebben we nog wat rosé en hapjes in de koelkast want vanavond gaan we nergens meer naar toe. Morgen weer een rustdag.

Relaxen in de zon en Jazz met een wijntje


Vandaag geen plannen en we pakken onze spullen om heerlijk bij het zwembad door te brengen. Van Jeannette horen we dat Pieter in de middag met de groep Monica and friends een concert geeft bij Quitna das Cerejeiras. Zij spelen populaire jazzmuziek en Pieter speelt op de basgitaar. Daar hebben we wel zin in. Maar eerst krijgen we nog een heerlijk stuk zelfgemaakte cheesecake. Wow, die is heerlijk, zo proef je ze niet vaak.

Tegen vieren rijden we richting het centrum van Bombarral. Ze zijn al begonnen met spelen als wij aankomen en al snel zien we Jeannette zitten met andere familieleden van de band. We halen een wijntje en genieten van de heerlijke muziek en de leuke gesprekken die we met elkaar hebben. Ook nu krijgen we weer heel veel informatie over het leven in Portugal en wij slorpen alles op als een spons.

De tijd vliegt. Na het concert van 2 uur komt er nog een andere artiest met een zeer bijzonder instrument en de band besluit ook samen met hem mee te spelen. Ook dat klinkt geweldig en ook de wijn smaakt hier heerlijk.

Jeannette vraagt nog een insider tip voor ons en we worden verwezen naar het restaurantje Os Sócios. Dat is een klein stukje wandelen hiervandaan. Onderweg komen we nog een truck tegen die met luide muziek de inwoners van het dorp proberen te vermaken. Wat een vreselijke vertoning, De zanger probeert in verschillende toonhoogten in zijn eentje het nummer We are the world te zingen. We kunnen het niet laten om een stukje te filmen. Maar we zijn blij dat we vanmiddag een beter concert hebben bijgewoond.

Bij Os Sócios zijn we de enige toerist en in dit gedeelte van het restaurant ook nog de enige klant, maar al snel zit het hele restaurant vol en hadden we dus mazzel dat er nog plaats was. Een Engelse menukaart was er niet en de bediening haalde de dochter erbij om de uitleg te geven. Voor vlees was kip de aanrader en voor vis de octopus dus het was snel (voor ons) beslist. Het eten was prima en na een koffie en een thee lopen we weer richting de auto en hebben we weer een hele leuke dag gehad.

Shoppen en relaxen

Rene wilde graag nog kip piri piri eten maar dat is in deze buurt niet makkelijk te bestellen bij restaurantjes omdat het iets lijkt te zijn wat in het zuiden van Portugal wordt gegeten. Maar we kregen gisteren van de vriendin van Jeannette de tip dat er kip piri piri te verkrijgen is op de Santana markt in Rio Maior. En dus vertrekken we vandaag richting de markt. We zijn voor de marktbegrippen met onze aankomst om 10 uur niet echt vroeg en het is al druk maar als we aankomen op de parkeerplaats rijdt er net een auto weg en staan we zowat vooraan geparkeerd. Het is altijd een hele belevenis om op een markt in het buitenland te lopen en zo ook hier. Het aanbod is ook hier divers van ondergoed tot kippen en eenden van vis tot meubels enzovoort. En ook de zo geliefde kip piri piri voor Rene. We halen een halve kip met extra piri en daarna kopen we bij een kraampje nog ingrediënten voor een salade. een brood en wat pasteis de Bacalhao voor Sandra. Hiermee hebben we voor vanavond in ieder geval een heerlijk avondmaal. Daarna rijden we naar Caldas de Rainha om wat te winkelen bij winkelcentrum la Vie. Helaas kunnen we niet echt slagen, maar op de bovenste verdieping gaan we wel nog even lunchen. En dan snel terug naar ons huisje om de middag weer door te brengen aan het zwembad.